αναζήτηση

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης: του Πάθους, της Ευθύνης και του Μέτρου του Γιάννη Μαντζουράνη

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης: του Πάθους, της Ευθύνης και του Μέτρου του Γιάννη Μαντζουράνη -Αμέσως μόλις άκουσα την τιμητική για εμένα πρόταση της Εύης Πανοτοπούλου – Φλαμπουράρη να συμμετέχω στο πολιτικό μνημόσυνο του Αλέκου αυτόματα πέρασαν από το μυαλό μου οι ακόλουθες σκέψεις: Α. Ο στίχος από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ» «Στρατηγέ τί ζητούσες... View Article

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης: του Πάθους, της Ευθύνης και του Μέτρου του Γιάννη Μαντζουράνη

-Αμέσως μόλις άκουσα την τιμητική για εμένα πρόταση της Εύης Πανοτοπούλου – Φλαμπουράρη να συμμετέχω στο πολιτικό μνημόσυνο του Αλέκου αυτόματα πέρασαν από το μυαλό μου οι ακόλουθες σκέψεις:

Α. Ο στίχος από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ» «Στρατηγέ τί ζητούσες στη Λάρισα συ ένας Υδραίος».

Και αυτό, γιατί, μολονότι γνώριζα και εκτιμούσα τον Αλέκο από τη δεκαετία του ’80, δεν υπήρξα στενότατος φίλος του.  Βρέθηκα στο ίδιο πολιτικό μετερίζι  μαζί του από το 2015 λόγω της δικηγορικής συμμετοχής μου στις αντιδικίες του Ελληνικού Δημοσίου με τους Καναλάρχες για τις τηλεοπτικές  άδειές, ενώ από το 2019 συνυπήρξαμε στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α  Προοδευτική Συμμαχία.

Έτσι όσα θα πω δεν έχουν τόσο τη συναισθηματική φόρτιση ενός επιστήθιου φίλου όσο την προσέγγιση ενός παρατηρητή από την πιο ασφαλή σκοπιά της παράλληλης πορείας από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες.

Β. Η κλασσική μελέτη του Max Weber «Η πολιτική ως Κάλεσμα και Επάγγελμα», όπου επισημαίνονται τρεις κρίσιμες σε ένα πολιτικό ιδιότητες:

το πάθος, το αίσθημα ευθύνης και το μέτρο.

Το πάθος είναι η αφοσίωση στην υπηρεσία ενός αντικειμενικού σκοπού,  μιας υπόθεσης με την ευθύνη για τη συγκεκριμένη υπόθεση να προσανατολίζει τη δράση του, πλην όμως προσαπαιτείται και «μέτρο», που είναι η καθοριστική αρετή του πολιτικού, η οποία προσφέρει περισυλλογή και νηφαλιότητα ώστε να μπορέσει να αντιληφθεί και συγχρονισθεί με τις συνθήκες της αντικειμενικής πραγματικότητας.

Με άλλες λέξεις: ισορροπημένη απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους.

Εδώ όμως ανακύπτει το ερώτημα: πως μπορεί να συγκερασθούν μέσα στην ίδια προσωπικότητα το θερμό πάθος και το ψυχρό μέτρο;  Η πολιτική γίνεται πρωτίστως με το μυαλό. Κι όμως η αφοσίωση σε μια υπόθεση μόνο από το πάθος μπορεί να γεννηθεί και να τραφεί.  Ωστόσο η ισχυρή δέσμευση, που χαρακτηρίζει ένα πολιτικό και τον ξεχωρίζει από ένα πολιτικάντη, είναι δυνατή μόνο όταν ασκείται στην απόσταση.  Αξιόμαχη  είναι η πολιτική προσωπικότητα, που πρωτίστως διαθέτει αυτές τις τρεις αρετές.

Ο Αλέκος είχε και πάθος και αίσθημα ευθύνης και μέτρο.

Ζούσε για την πολιτική και όχι από την πολιτική.

Αυτό προκύπτει αβίαστα από τη διαδρομή του, που περνά από το ΚΚΕ και τη Νεολαία Λαμπράκη, την αντιδικτατορική δράση και τη σύλληψή του, το ΚΚΕ Εσωτερικού, τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε υπουργός Επικρατείας στις κυβερνήσεις Τσίπρα και βουλευτής από το 2015 έως το 2023. Ενώ από το 2025 ανέλαβε την προεδρία του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς». Πρόκειται, για μια πολιτική παρουσία δεκαετιών, που άρχισε πριν και συνεχίστηκε και μετά την αποχώρησή του από τα κυβερνητικά αξιώματα.

Αξιομνημόνευτος είναι ο τρόπος, που σχετιζόταν με τους ανθρώπους: εκεί φαίνεται περισσότερο ο χαρακτήρας κάθε ανθρώπου και κυρίως δημόσιου προσώπου.

Η προσωπικότητα του Αλέκου διακρινόταν από συντροφικότητα, ψυχραιμία, αισιοδοξία και ρεαλισμό, μετριοπάθεια και  προσφορά με πράξεις.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά είχε την ικανότητα να κατανοεί τους άλλους και να διευκολύνει τη συνεννόηση ακόμα και μέσα στη διαφωνία και στη σύγκρουση.

  • Για τον Αλέκο, η λέξη “σύντροφος” αποκτούσε καθημερινό περιεχόμενο: χρόνο για να ακούσει, υπομονή για να συζητήσει, διάθεση για να βοηθήσει».
  • Ο Αλέκος ήταν ο  ώριμος με εμπειρία, που άνοιγε χώρο στους νεότερους. Είχε πίσω του δεκαετίες αγώνων. Και χρησιμοποιούσε αυτή την εμπειρία για να στηρίζει όσους  μόλις ξεκινούσαν.
  • Όσο οι νεότεροι βρίσκουν  χώρο να μιλήσουν και οι αδύναμοι χέρι να στηριχθούν, κάτι από τη στάση ζωής του Αλέκου θα συνεχίζεται.
  • Στις δύσκολες ώρες, η ηρεμία του βοηθούσε τους γύρω του να σκεφτούν ψύχραιμα, να βρουν το επόμενο βήμα και να προχωρήσουν μαζί.
  • Ήταν από τους ανθρώπους, που τους θυμόμαστε κάθε φορά, που χρειάζεται να σταθούμε λίγο πιο γενναίοι και πιο ανθρώπινοι.
  • Η μνήμη του μάς καλεί να αναρωτηθούμε: πόσο ακούμε, πόσο στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, πόση συντροφικότητα διατηρούμε, όταν διαφωνούμε.

Υπήρξε  άνθρωπος με χαμηλούς τόνους και υψηλούς στόχους, με στοχοπροσήλωση και ευελιξία στη διαπραγμάτευση, με σταθερότητα σε αρχές και ηπιότητα στο διάλογο.

Το μέτρο της απουσίας του είναι οι στιγμές, που θέλουμε ακόμη να ζητήσουμε τη γνώμη του.

Μας άφησε ένα τρόπο να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο.  Αυτό τον τρόπο πρέπει να κρατήσουμε.

Θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον Αλέκο.

Συνεντεύξεις

Δείτε την τελευταία συνέντευξη του Γιάννη Μαντζουράνη στο